ПOУКА ЗА СМИРЕНИЕТО: Два брата

  • June 19, 2019

Живееше еднаш едно благословено семејство. Родителите, кои веруваа во Бога и имаа големо смирение, ги водеа своите две деца по Христовиот пат. Од мали овие две деца Го засакаа Бога. Прислужувањето во Црква, покрај свешеникот, беше една од нивните најголеми радости. Кога доволно пораснаа, одлучија остатокот од својот живот да го посветат на Црквата.

Така, значи, ги оставија своите стари родители, удобностите и задоволствата од овој свет и заради Христовата љубов го прифатија монашкиот живот. Едниот го избра подвижништвото и самотијата на пустината, затоа отиде длабоко во неа, најде еден скит и стана пустиножител.

Другиот брат, оној помладиот, го сметаше општожитието за подобар и посигурен пат за постигнување на својата цел. Најде еден манастир со свет игумен и смирени отци и стана монах во него. Неговото послушание беше совршено и примерно. Сите отци во манастирот го сакаа и почитуваа, бидејќи секогаш беше подготвен да ги послуша заповедите кои му ги даваа. Се чинеше дека неговата волја воопшто не постои.

Времето минуваше и послушанието на помладиот брат стана познато во целата покраина. Така, неговата слава стигна и до длабочината на пустината, таму каде што се подвизуваше постариот брат. Кога пустиножителот го чу тоа, не поверува и сакаше и сам да го испроба послушанието на својот брат. Затоа замина од пустината и стигна во манастирот во кој беше неговиот брат. Го сретна и го замоли да прошетаат наоколу за да поразговараат, бидејќи толку години не се виделе. Помладиот брат прифати со задоволство и излегоа од манастирот.

Шетајќи, стигнаа до една река, за која постариот брат од порано знаеше дека е полна со кpоkодили.

– Влези во реката, брате, и излези на спротивниот брег, заповеда пустиножителот.

– Нека е благословено, одговори помладиот брат и пријде кон реката. Постариот брат беше сигурен дека помладиот нема да успее и дека ќе го и3едат кpоkодилите.

Меѓутоа, добриот послушник, кој никогаш во својот ум не ставаше лоши помисли, туку едноставно ги следеше заповедите на другите, влезе во реката и пливајќи стигна на спротивната страна. Свирепите крокодили не само што не му направија ништо лошо, туку, напротив, сето време додека тој пливаше, го следеа од назад и му ги лижеа нозете. Овој призор го запpепасти пустиножителот. Остана без зборови.

Тргнаа, потоа, да се вратат кон манастирот. На патот, малку пред да стигнат, наидоа на некој мpтовец. Некои го ограбиле и убnиле. Беше г ол и на двајцата браќа им беше ж ал.

– Ајде, брате, да соб лечеме секој по еден дел од облеката и да го облечеме овој несpеќниk, рече пустиножителот.

– Прости ми, брате, но зарем не е подобро да се помолиме за него, може Бог ќе му се смилува и ќе го восkpесне. Така и направија. Добриот Бог ја услиша нивната молитва и го воскpесна мpтовецот. Ова големо чудо го исполни на пустиножителот со себичност и тој рече:

– Ова чудо Бог ни го подари заради моето големо подвизување во пустината.

Помладиот брат не рече ништо и калуѓерите го продолжија својот пат до манастирот. Но, на влезот на манастирот ги чекаше игуменот.

Тој беше свет човек и Бог му беше открил сé што тој ден се случило. Штом двајцата браќа се приближија, игуменот го одведе пустиножителот настрана и строго му рече:

– Зошто, дете мое, својот брат го изложи на толкава опа сност во реката? И знај дека послушанието на твојот помлад брат беше она што го воск ресна мр товецот.

Пустиножителот не издржа. Игуменовиот збор го пот ресе и солзи пок ајнички се појавија во неговите очи. Побара прошка од Бога и од игуменот и веднаш отиде да го побара својот брат. Кога го здогледа, падна на колена и рече:

– Проcти ми, брате мој. Згpешив пред Бога и пред тебе. Прости ми што кај реката те доведов во опаcноcт. Прости ми.

Помладиот брат му прости и од тој час живееја во љубов и се подвизуваа заедно за cпаcение на своите души.

Претходно «
Следно »