September 24, 2020, 8:36 am

Meтодија Симоноски Мело е жива легенда кој секој го знае: Правел највкусни шеќерчиња и бил касап, а сега ужива во пензионерските денови

Поврзано

Соседите плакнат очи: Дара Бубамара и на тераса се шета по градник (фото)

По серијата жешки фотографии од Монте Карло, Хрватска, Грција и Малдиви, Дара Бубамара објави и жешка фотографија од тераса. Откако...

Бев млада кога станав баба: За ќерка ми бебето беше благослов, за мене товар

Ќе ви кажам низ што јас минувам, а вие кажете ми ги вашете искуства, започнува оваа госпоѓа: Јас сум педесет...

Kpвната група влијае врз слабеењето: Луѓето од две kpвни групи тешko губат килограми

Луѓето кои имаат крвна група АБ + или АБ –, имаат потешкотии да го симнат вишокот килограми, тврди експерт...
- Advertisement -

Веќе 24 години ужива во пензијата. Методија Симоноски (80), кого го знаат по прекарот Мело, ем правел шеќерчиња, ем одгледувал говеда.

Има променето многу професии. Наследник е на мајсторите слаткари, Милош, Ниче, на Миле Биџо и татко му Јон, Ќурчија, Дуко, Просенче, на Каре. На Рампо бозаџијата. На главните слаткари од пред војната, кои се интегрирале и влегле во слаткарските работилници. Со шеќерчињата работи од 15 години во слаткарската задруга Кораб. Во 1954 почнал како чирак. И тоа во работилницата кај шеќерчињата. И татко му едно време бил шеќерџија кај мајсторот Рибаро, но брзо се откажал и тргнал по тутунопроизводството.

– Се правеа шеќерчина нанеа, ментол, колак шеќер, дропс бонбони, шарени бонбони, свилени бонбони. Се чуваа во тегли, додека да се продадат. Се правеа и алви, слатки, баклава, шеќерпаре, локум, тулумби. Шеќерчињата беа тешки за работа особено во зима, оти смесата од шеќер брзо се здрвуваше на мермерната плоча, па затоа понекогаш одоздола под плочата стававме жар, а после плин, се модернизиравме. Шеќер, вода и маја е основниот рецепт за шеќерчиња. Врие сето и се прави како карамела и се здрвува. Колак шеќер беа најтешки за правење, бидејќи смесата како тесто се удираше од кол. Тоа беше мачно. Од кафеав карамел да се добие бела боја. Потоа се тегнеше и смесата се оформуваше. За шарените, од истата смеса му стававме црвени ленти и идеа како шарени, се тегнеа и на преса се сечеа. Зимно време се здрвуваше смесата. Летно време беше полесно. Колак шеќер беше мента бела. Имаше со црвени, зелени и жолти ленти – се сеќава Методија.

Десетина години бил во работилницата. Работел и на локумот. Шеќерна болест не добил од работата со благото, само си ги ,,фрлил,, забите.

– Со мешалка се правеше локумот, вода и шеќер, мајсторите в рака скришум фрлаа лимонтус, дури да се направи смесата и потоа се оформуваше. Цел ден требаше да се меша на локумот. За едната доза два саати, за другата пак толку. Мачно. Си ги расипав забите, а шеќер не фатив. Правев тригони, грчка баклава, шампити – раскажува Симоноски.

Завршил уште десетина години работејќи во сите продавници низ градов, кај Милош, кај Сотка шнајдеро, кај Гимназијата, кај Корзото…

Повеќе години бил и касап. Не директно туку во набавката на говеда и свињи, приватно. Се занимавал 15 години на три локации. Почнал со Наум Грижо. Купувале и колеле на багрем и ги продавале бутовите од дома. Пресно месо сите барале. Ќе купеле едно, две јунчиња, ги колеле и ги продавале.

-Од дете сум мераклија за говеда, за стока. Дури до пред две години ги чував последните крави на Варош, во дворот, дома, а имав до пред неколку години и 20 говеда. Ми лежеше препродавањето на стоката, жива стока, говеда, свињи. Сум ја вртел цела Македонија, дури одевме и во Параќин, Србија со камионче. Добра стока имаше во Западна Македонија, кај Челопек, гостиварско, а свињи во Струмица, Куманово, Свети Николе… Стоката е профитабилна. Од 120-130 килограми теле, за 3-4 месеци се создава јунец од 400 – 500 килограми за месо и се вадат по 5-6 илјади евра чисти од јунец. Работа немаше многу за одгледување, 2-3 пати во денот се фрлаше храна, се чисти и тоа. Мирисаше, ама чистевме често. Фрлавме пилевина, за полесно да се исфрли и исчисти, оти упиваше. Имав и мала фарма в планина, неколку години одгледував стока за месо – вели Симоноски.

Пред една година ја продал и последната крава од која се изнапивал млеко по 2-3 литри дневно, свежо и квалитетно.

– Со стоката ми беше повеќе мерак. Поубаво, поинтересно. Месо пресно имаше. Во Ново Село кога ми исчезнаа свинчињата, си го знаеле патот и по 2-3 километри се вратија дома. Свињите се паметни, многу думаат. Ме интересираа животните. Касаплукот е тежок занает, ама сакав да се кашкам во калта со говедата – вели Методија Симоноски – Мело.

За двата занаети вели дека требало многу труд. Прилепчани го знаат како вредниот и итар варошанец кој сега пензионерските денови ги минува в чаршија, со кафе и мајтап муабет.

Извор: “Неделник Зенит”

Latest News

Заев не се појави на cyдeњeтo пpoтив Александар Николоски, рочиштето одложено

Зоран Заев не дојде на рочиштето закажано по негова тужба за клевета и навреда во Основниот суд во Скопје...

Соседите плакнат очи: Дара Бубамара и на тераса се шета по градник (фото)

По серијата жешки фотографии од Монте Карло, Хрватска, Грција и Малдиви, Дара Бубамара објави и жешка фотографија од тераса. Откако неодамна возеше во автомобил „Ферари“,...

Пpвпaт цpнoгopcки пpeтceдaтeл дa бojкoтиpa кoнcтитyтивнa ceдницa

Црногорскиот претседател Мило Ѓукановиќ ја бојкотираше вчерашната конститутивна седница на Собранието на Црна Гора. Тоа е првпат од прогласувањето на независност, но и во претходниот...

ВИДЕО: Тотенхем пристигна во Скопје и се 3aтвори во хотелот „Хилтон“

Тотенхем притигна во Скопје, тие се сместени во хотелот „Хилтон“ во близина на салата на СЦ „Јане Сандански“ во Аеродром. Играчите и стручниот штаб немаа...

Koвид-19 нajвaжeн пpeдизвик за дpжaвaтa вo cлeднитe мeceци

Најголемата криза со која и денес сме соочени е пандемијата со Ковид-19 која останува најважен предизвик и во следните месеци, но според сегашните проценки,...

More Articles Like This