INFOMAX.MK

„Ќе одам во болница, ќе се породам и ќе се вратам дома со брат ти“. Вака размислувале мајката Тијана Цветиќ и нејзиниот постар син Андреј додека безгрижно и возбудено чекале за неколку месеци да се роди малиот Алекс, долгоочекуваниот помал брат. Но, три месеци пред закажаниот термин, на 28 август, настанаа ненадејни компликации и Тијана се породила во Ужице.

Алекс Цветиќ е едно од 4.000 предвремено родени бебиња, колку што просечно се раѓаат во Србија секоја година, а речиси 1.000 од нив првите денови ги поминуваат на Институтот за неонатологија.

Владимир (36) и Тијана Цветиќ (34) со месеци се радуваа на детето кое беше на пат. Како веќе искусни родители на малиот Андреј, кој се роди како здраво бебе со четири килограми и 200 грама, мислеа дека грижата за Алекс ќе биде рутинска обврска. Меѓутоа, болката што ја чувствувала две недели пред предвременото породување укажува на хематом и бактерии. Секако не на она што ненадејно следеше на 28 август претходната година.

– Алекс се роди ненадејно порано. Имав мали болки и ме ставија во болница. Лежев 15 дена и ми рекоа дека се е во ред и дека не треба да се плашам од ништо. Во следните два дена требаше да ме пуштат дома, но се породив таа вечер на 28 август во 10 часот. Беше од 27 до 28 недела. Попладне ми пукна водењакот и вечерта се роди Алекс – се сеќава Тијана на почетокот на тој најтежок, но од оваа временска дистанца и најубав ден.

Алекс е роден со 1.150 грама, а бил долг само 36 сантиметри. Сепак, тој успеал да и даде знак на загрижената мајка дека е добро и дека не треба да се плаши за него.

– За среќа веднаш даде добри знаци. Тој плачеше при раѓањето. Веднаш го однесоа, го измерија и се беше во ред, детето беше живо – вели гордата мајка на големиот борец Алекс.

Сепак, исчекувањето и неизвесноста помешани со голем страв го парализирале Владимир пред болницата во Ужице, кој сакал да дознае како предвреме се породила неговата сопруга .

– Чекав напред, излезе педијатрискиот кардиолог и ми рече дека засега е добро, но дека не може да тврди дали Алекс ќе издржи до Белград или не. Бев целосно изгубен. Сепак, сега кога се сетив на тоа, сфатив дека ми делуваа доста оптимисти, но тогаш се исплашив. Излегоа и бабици, ме бодреа, рекоа дека раѓаат деца 30 години, дека нашиот Алекс е силен, дека се држи и дека ќе биде добро – се сеќава и таткото на Алекс на тој ден.

Ситуацијата во болницата во Ужице била таква што таа вечер се родиле дури три предвремено родени бебиња. Алкес Цветиќ беше една од нив, ги сочекал другарите и сите заедно тргнаа кон Белград и Институтот за неонатологија.

-Околу четири часот наутро го испратиле на Институтот за неонатологија. Го однесоа таму и беше на Интензивна нега околу еден месец, а потоа премина на полуинтензивна нега. Таму помина вкупно три месеци. Така ни кажаа кога се роди. Периодот на опоравување е приближно до датумот на доспевање. Во нормални услови мајките можат да бидат во самиот Завод, но поради ковид сега не беше дозволено. Нашиот Алекс беше примен во Институтот на 29 август, а беше отпуштен на 20 ноември – велат Владимир и Тијана.

Живеевме за повик од 12 до 2

Поради пандемиски и епидемиолошки мерки не можеле да го посетат синот кога сакале, за здравствената состојба на Алекс можеле да дознаат само во периодот од 12 до 14 часот, кога во лекарскиот извештај би дознале дали Алекс се здебелил барем неколку грама и дали сè уште дише низ цевките за кислород.

-Првпат го видовме по речиси еден месец, околу 20 септември, а потоа имавме право да посетуваме еднаш неделно. Информации за детето се добиваат секој ден од 12:00 до 14:00 часот по телефон. Добиени се информации за неговата тежина, дали примал некаква терапија… Живеевме од 12 до 2 за тој повик. Бевме во голем страв, но првото нешто што ми кажаа кога се јавив е дека е добро што веднаш не бил вклучен на респиратор. Ја имаше таа голтка преку носот, помош при дишењето, му дадоа кислород, но не беше интубиран. Тоа го направиле само еднаш поради лекот да му ги држат белите дробови отворени. Го интубиле, му дале лекови и потоа го екстубираат. Долго време беше на кислород. Најпрвин бил на голтка 24 дена, а потоа речиси еден месец добивал кислород преку хаубица што му поминала преку глава. Тоа е еден вид кутија во која испуштаат кислород – велат родителите на Алекс и Андреј.
Нивната најголема среќа била кога слушнале дека качил Алекс на тежина

– Се радувавме кога слушнавме дека во еден ден додал 20 грама. Неговиот прв оброк беше 2 ml млеко за три часа. Тој толерираше, па . Главно се хранел преку вена, му давале гликоза интравенски затоа што инаку не примал храна. Кога се роди имал 150 грама. После неколку дена паднал до килограм, а потоа само почнал да додава. Ќе биде иста тежина неколку дена, па ќе падне, па ќе се врати, па ќе се зголеми. Од Институтот излегол со два килограми и 600 грама – се сеќаваат неговите родители.

Да не ми дадоа лекови, Алекс немаше да биде со нас денес

Неколку часа пред породувањето, откако и пукнал водењакот на Тијана, лекарите превентивно и дале лек кој успеал да му ги отвори белите дробови на малиот Алекс кои сè уште не биле доволно развиени.

– Имавме среќа. Тоа попладне кога ми пукна водењакот, додека лекарите сѐ уште не беа сигурни, ми дадоа лек за секој случај да им помогнам на бебето да ги отвори белите дробови. Во тој период прашање е дали воопшто му биле отворени белите дробови и на тој начин барем малку успеале да му ги разработат белите дробови. Го добив тоа два до три часа пред породувањето. Да не ми дале, прашање е дали ќе беше таму каде што е. Иако се потребни три дози, Алекс за среќа одговори и на таа една – вели Тијана

Конечно дома на 20 ноември

Тијана, Владимир и Андреј живееја во Белград месец и половина за да бидат поблиску до својот син кога ќе дојде денот во неделата, што им даде можност да го видат малото синче, но и за да може Тијана да го доставува своето млеко за да се храни Алекс.

– Го посетувавме еднаш неделно. Потоа би можеле да го погалиме низ отворите во инкубаторот. Се исплашивме колку е минијатурен, па го галевме со прст – се сеќаваат.

Доаѓањето на Алекс дома било забавено поради одредени здравствени проблеми кои, за среќа, успешно биле надминати.

-Тогаш имаше циста на мозокот, лекарите го следеа, му ги надгледуваа и очите бидејќи имаше ретинопатија на недоносено. Крвните садови и капиларите брзо се развиле и морале да се следат бидејќи можеле да растат и нагло да пукнат. За среќа помина без никакви интервенции – објаснуваат Тијана и Владимир.

Конечно, дојде тој 20 ноември кога овие храбри родители конечно можеа да го одведат Алекс во нивната куќа каде што ќе расте заедно со неговиот брат Андреј.

-Дента дојдовме во Заводот, но бидејќи не беа дозволени посети поради бројот на заразни болести, го чекавме од страна со маска. Лекарите брзо ни кажаа се што е важно и напишаа отпусна листа. Изгледавме збунето. Дојде медицинската сестра, се пресоблече, а дојде и физијатар и ни ги покажа вежбите што треба да се прават секој ден. Половина разбравме, половина не, но на крајот добро се снајдовме. После тоа половина година одевме на редовно советување.

Би сакале да им се заблагодариме на сите вработени од Институтот за неонатологија

Владимир и Тијана истакнуваат дека се многу благодарни на целиот персонал на Институтот во кој престојувал нивниот син, бидејќи има стотици инкубатори и бебиња за кои лекарите и медицинските сестри се грижат дење и ноќе како да се нивни деца.

– Пораката до сите кои се наоѓаат во ваква ситуација е дека мора да бидат трпеливи секој ден, без паника и нервоза. Лекарите се професионалци, ако некој ќе ги спаси, ќе ги спаси. Овде не можеме да имаме големо влијание. Докторот Борко Вековиќ го зел Алекс додека бил на одделот за интензивна нега. Таму ги третираат како нивни деца, а ги има стотици. Инкубатор до инкубатор. И секој дел за секого! На секое бебе треба да му се дава терапија, да се бања, да се нахрани – велат благодарните родители од Ариље, кои на крајот наведуваат колку се горди на својот храбар син.

-Поупорен е, поиздржлив, многу е жив. Тој е нашиот борец!

Извор/ФОТО: zena.blic.rs
ФОТО: zena.blic.rs