INFOMAX.MK

Откако рускиот претседател Владимир Путин нареди делумна мобилизација, стотици илјади мажи кои не сакаат да се борат во Украина побегнаа во соседните земји како Грузија, Казахстан и Белорусија. Во неколку руски региони се одржаа антимобилизациски собири кои полицијата ги потисна насилно. Новинар на Дојче веле разговараше со мајката на еден од оние кои се против мобилизацијата. Ирина Иванова од Москва (името е променето од безбедносни причини) зборува за мобилизација и зошто нема женски протести во Русија.

Таа во разговорот изјавила дека нејзиниот син моментално е во Казахстан, а тој ја напуштил Русија пред воведувањето на мобилизацијата.

“Не чекавме толку долго бидејќи можеше да биде меѓу првите што ќе го повикаат. Студира, има околу 30 години, служел војска, па ги исполнува сите услови. Затоа преку ноќ решивме мојата купи карта и оди во град на границата со Казахстан. Таму живее една наша пријателка. Таа му помогна и чекаше додека не ги помине сите контроли и седна во автомобилот од другата страна“.

Зошто мобилизацијата беше таков шок? Пред тоа седум месеци луѓето живееја како да нема војна во Украина.

Тоа не е вистина. Сите живееја со сознанието дека во Украина има војна. Но, секој има свое секојдневие. Во Украина војуваа луѓе кои решија да го сторат тоа од различни причини – идеолошки, финансиски или некои внатрешни убедувања. Свесно го избраа тој пат. Но, сега одлучува власта, без да го праша народот, а тој не се согласува со тоа. За да не учествуваат во се што навистина не заостануваат, луѓето бегаат.

Што мислите за некои европски земји кои ги затвораат границите за Русите?

Од една страна, нивните стравови се разбирливи, бидејќи секоја земја пред се се грижи за сопствената безбедност. Но, во исто време, разочаран сум што на сите Руси им е забранет влезот, а не само на оние кои се виновни за сето ова. Според тие стандарди, Русија е агресор и затоа сите Руси се агресори. Сепак, секој човек треба да се набљудува поединечно. Тие не се согласуваат со она што сега се случува и не се агресори и натрапници.

Многу луѓе во странство мислат дека Русите не треба да бегаат од овој проблем, туку да се борат против него.

Не гледам можност луѓето сами да го запрат она што се случува овде. Денеска сите велат: „Имате таков претседател, излезете на улица и соборете го“. Како го правиме тоа? По овој масовен егзодус, овде во земјата нема силно размислување машко население. Мажите бегаат од оваа опасност и агресија затоа што не сакаат да ги извалкаат и крваат рацете. Жените како мене останаа. Што треба да правиме? Немам одговор на тоа.

Какви реакции на мобилизацијата забележувате во вашиот круг на пријатели и низ целата земја?

Во кругот на моите пријатели сите се згрозени и ја осудуваат оваа војна. Ние сме против војна. Ја мразам власта што ми ја узурпира татковината. Тоа го кажувам 20 години. Што таа не го прави, а сега го тера син ми да учествува во тоа. Немам зборови да го опишам она што го чувствувам. Од друга страна, знам дека во провинциите, во запуштените градови и села, каде што информациите се добиваат само во искривена форма и само преку државните медиуми, преовладуваат сосема различни мислења. Тоа е огромна област и овие луѓе се подготвени да го поддржат сето тоа. Се чувствуваме како малцинство.

Како ја гледате иднината на Русија, како и вашата лична иднина?

За жал, одговорот е јасен: не гледам никаква иднина во денешна Русија. Немаме ниту еден човек да следиме како лидер. Сите такви се елиминирани. Никој повеќе не се обидува да биде лидер. Веќе немаме никаква можност за влијание. Ни преостанува само нашето отфрлање и отпор кон се. Сè што можеме да направиме е да се обидеме да спасиме барем дел од семејството и дел од себе.

(Kurir.rs/Dojče vele)