Предавство во Каракас: „Додека Кубанците умираа, руските елитни сили исчезнаа“

Штом се приближија американските Делта сили, рускиот контингент се повлече, ги напушти своите позиции и ги прекина сите радио комуникации.

Додека кубанските војници гинеа бранејќи го венецуелскиот претседател Николас Мадуро, руските елитни сили, испратени да го заштитат, исчезнаа без борба, пишува Евромајдан Прес. По американската операција во Венецуела, стана јасно дека рускиот контингент го оставил Мадуро на цедило.

Улогата на Москва е подлабока отколку што се мислеше

Рускиот контингент во Венецуела беше значително поголем и повлијателен отколку што претходно се претпоставуваше. Се состоеше од повеќе од 120 членови поврзани со руската елитна Генерална дирекција за разузнавање (ГРУ), надминувајќи ги дури и кубанските сили директно задолжени за заштита на Мадуро.

Додека Куба му обезбеди на режимот долгогодишно искуство во контраразузнавањето, Русија го обезбеди технолошкиот ‘рбет: инструктори за беспилотни летала, тимови за сигнално разузнавање и единици за електронски надзор. Многу од нив имаа борбено искуство од Украина, вклучувајќи ветерани од поранешната група Вагнер. Во пракса, руските оперативци го претставуваа последниот одбранбен прстен околу Мадуро.

Осрамениот генерал испратен во егзил

Многу работи стануваат појасни кога ќе погледнете кој ги водеше руските сили. Командант беше генералот Олег Макаревич, посрамен офицер кој тивко беше испратен во Каракас по неуспехот во Украина. Макаревич, некогаш поврзан со групата Дњепарк која не успеа да ги постигне своите цели во почетната фаза од инвазијата, беше заменет по серија руски катастрофи, од кои најпозната беше губењето на Херсон, единствениот регионален центар што Русите успеаја да го освојат.

Неговиот трансфер во Каракас, поттикнат од обвинувања за лажно пријавување, не беше унапредување, туку начин да се тргне од патот. Пораката на Москва беше јасна: Венецуела не е приоритет, туку полигон за обука на маргинализирани команданти каде што влијанието ќе се одржува евтино и со минимален ризик.

Американската операција ја разоткри руската пасивност

Кога американските сили стапија во акција, рускиот персонал не пружи никаков отпор, пишува Евромајдан Прес. Немаше координирана одбрана, немаше обид за обезбедување клучни локации и немаше соработка со венецуелските единици. Американскиот секретар за одбрана подоцна се пошегува дека руските системи за воздушна одбрана „не работеа толку добро“.

Штом се приближија американските Делта сили, рускиот контингент се повлече, ги напушти своите позиции и ги прекина сите радио комуникации. Како резултат на тоа, бранејќи го Мадуро до самиот крај, Кубанците претрпеа големи загуби, додека пак ниту еден Русин не беше меѓу жртвите – не поради воена генијалност, туку затоа што целосно ја избегнаа борбата.

Евакуација пред нападот

Дури и во последната недела од декември, повеќе од една недела пред американската акција, Русија почна тивко да ги евакуира семејствата на своите дипломати од Венецуела. Сведоците пријавија конвои дипломатски возила во близина на руската амбасада во Каракас, а разузнавачките извори потврдија дека внатрешните проценки на руското Министерство за надворешни работи беа крајно песимистички. Москва јасно ја предвиде ескалацијата и однапред избра повлекување пред конфронтација.

Иако некои руски советници и семејства беа повлечени, на нивниот командант не му беше дадена дозвола да замине. Генералот Макаревич бараше преместување со месеци, плашејќи се од апсење или екстрадиција, но руското раководство ги отфрли сите негови барања. Дури и по апсењето на Мадуро, неговите апели за евакуација беа игнорирани.

Share on Facebook

Tweet

Follow us

Save