INFOMAX.MK

Еден од најдобрите српски фудбалери на сите времиња, а подоцна и тренер Синиша Михајловиќ, почина по долго и тешко боледување на 53-годишна возраст.

За Синиша може да се пишуваат романи, неговиот живот бил идеален за врвен холивудски филм… Сега се потсетуваме на еден посебен момент.

Кога Михајловиќ го прослави својот 50-ти роденден и на Италијанците им ја претстави својата српска и емотивна страна. Тогаш популарниот Миха во големото интервју за „Газета“ зборуваше за играта со Хрватите во 1999 година, за својот живот, за емоциите, за односот со починатиот татко, за дербито меѓу Звезда и Партизан, но и за тоа дека иако изгледа како камен, може да плаче.

ЗА ТАТКОТО

Секој ден мислам на него. Би сакал тој да може да види како растат неговите внуци и правнуци. Кога зборуваме за соништата, не сонувам да ја освојам Лигата на шампионите или Скудетото. Мојот сон е недостижен. Би сакал да го гушнам татко ми! Бил возач на камион, починал на 69 години од рак на белите дробови. Кога умре, јас не бев со него. За време на војната го молев да дојде кај мене во Италија, но тој сакаше да остане во својата земја.

ЗА МАЈКАТА

Мајка ми сè уште ме гледа со истите очи како кога бев дете. Таа не зборува италијански, моите деца не зборуваат добро српски. Но, секогаш кога ќе не посети во Рим, го гледам како ги гледа и сфаќам дека љубовта нема потреба од зборови.

ЗА ВАШИОТ ЖИВОТ

Побеленав, косата ми се проретчи. Понекогаш ја чувствувам енергијата на маж кој е 20 години помлад, а понекогаш се чувствувам како да имам 150 години поради сето она низ кое сум поминал. Младост во Србија, кариера, Италија, градови, шест деца, сиромаштија, успех, благосостојба. Но и две војни, рани, солзи… Денес, кога ќе се навратам, можам да кажам: Синиша, колку животи си живеел.

ЗА СРБИЈА

Имам силен карактер. Јас сум Србин од глава до пети, со сите доблести и маани на мојот горд народ. Но, знам да признаам грешки, да барам прошка и секогаш сум подготвен за дијалог. Ме сметаат за тврд човек, тоа е вистина. И подобро да не ме провоцираат. Но, и човек со… може да се допре.

ЗА ИЗГУБЕНОТО ДЕТЕ

Пред нешто повеќе од една година, Аријана и јас очекувавме уште едно дете. За жал, бременоста беше прекината. Да имаш дете на 50 е како да почнуваш од почеток, повторно се чувствуваш млад. Мојата сопруга страда поради тоа, знам, гледам. Во болка гледам дека можеби сме имале се како родители. Можеби некое друго дете би било предизвик на времето.

ЗА НАЈДОБРИОТ МЕЧ

Тоа беше првиот повоен натпревар на двете репрезентации во Загреб. Се пласиравме на Европското првенство. Натпреварот заврши 2:2 и јас асистирав за двата гола. Весниците во Србија ми дадоа 10. ДЕРБИ ВО ИТАЛИЈА И СРБИЈА

Дербито во Белград не може да се споредува со ниедно друго. Тоа е многу повеќе од игра. Атмосферата на Маракана не може да се објасни. Во Милано се игра дерби на високото благородништво. Во Рим дербито е шега цела година. Џенова ги има најубавите кореографии. Во Торино заразна е волјата на Торино да ја преврти хиерархијата.

ЗА ВОЈНАТА

Сите војни се одвратни, но братоубиството што го доживеавме во поранешна Југославија е најлошото што може да се случи. Пријатели кои пукаа меѓу себе, скршени семејства. Видов како мојот народ падна, градовите беа уништени, сите беа убиени. Мојот најдобар пријател ми го уништи домот. Вујко ми, Хрват и брат на мајка ми, сакаше да го убие татко ми Србин со зборовите „ќе те заколам како свиња“. Аркан го најде, требаше да го убијат, но потоа во неговиот мобилен го најдоа мојот телефонски број и тоа му го спаси животот. ЗА АРКАН

Од некрологот за Аркан, кого го познавав пред војната, за мојата осуда на неговите злосторства и за тоа што тој во тој момент им претставуваше на Србите, многупати сум зборувал. Мора да поминат две генерации пред да можеме да судиме што се случи. Тоа беше поразително за сите. Што кажувам јас, може да каже и Хрват и Босанец. Го доживеавме лудилото на историјата.

За ВУКОВАР

Роден сум во Вуковар, кој за мене беше најубавиот град на светот. Потоа стана симбол на војната. Се вратив две години подоцна, по 25 години. Последен пат беше за време на војната во 1991 година. Сè беше срамнето со земја. Не можев да се согласам. Само скелети од згради, натрупани за да создадат ровови. Птиците не летаа, немаше кучиња. Град на духови. Се сеќавам на појавата на две десетгодишни момчиња кои им ги зедоа митралезите. Имаа машки очи во детските тела. Тажни очи кои веќе виделе се освен детството. Еден од нив ми пријде и ме праша кој сум. Често мислам на тоа дете, да знам што му се случило. Ако војната не го однесе, денес е маж, можеби има жена и деца. Се надевам дека тие очи што пораснаа прерано, повторно пораснаа и фрлија малку светлина.

ТРИТЕ НАЈИПРЕСТАВНИ ДЕТАЛИ

Првата средба со Аријана и како се изгубив во нејзината насмевка. Доаѓањето на моите деца во светот. Трчајте, лево и топката во вилушки.

Kurir sport
Foto: Dado Đilas