Моделот „две Германии“ за Украина отпаѓа, на маса се уште две опции

Се чини сè поверојатно дека Украинците нема да можат да ги протераат руските освојувачи, ниту дека Русите ќе можат да ја „проголтаат“ Украина. Тогаш што следи во тој случај? Како што направија од почетокот на оваа инвазија, експертите и лидерите инстинктивно ги сфаќаат историските аналогии, а во случајот со Украина, се издвојуваат три можни решенија за крајот на крвавата војна. Еден „модел“ за Украина е Западна Германија од 1950-тите, друг е Израел од 1970-тите, а третиот е Корејскиот Полуостров, исто така од 1950-тите, пишува Bloomberg.

Луѓето кои се повикуваат на случајот со Западна Германија тврдат дека НАТО треба што поскоро да го прифати неокупираниот дел од Украина во западната алијанса. Ова ќе ја одврати Русија од какво било понатамошно грабање земја и ќе и овозможи на слободна Украина да се обнови во просперитетна демократија, како што правеше Западна Германија за време на Студената војна.

Прифаќањето само на слободниот дел од Украина во НАТО, според ова размислување, треба да биде изводливо правно, политички и стратешки, бидејќи тоа е приближно она што го направи НАТО со Западна Германија во 1955 година. Германија во тоа време беше поделена и окупирана од страна на сојузниците победници во Втората светска војна. Сепак, НАТО го прошири членот 5 – оној кој вели дека нападот врз еден е напад на сите – само на Западна Германија, ентитет што ги претставуваше зоните на трите западни сојузници – САД, Велика Британија и Франција – но не и на Источна Германија., која лежеше во советскиот сектор, пренесува Блумберг.

Таа колективна гаранција го одврати Советскиот Сојуз од напад до крајот на Студената војна, се вели во извештајот. И на крајот, Германија повторно се обедини мирно, како што може да направи Украина еден ден. Заклучок: Украинците нека влезат во НАТО, со територијата што сега ја контролираат.

Други го посочуваат Израел како подобар модел. Таа земја никогаш не се приклучила на ниту еден колективен сојуз. Сепак, почнувајќи од 1970-тите, САД ги формализираа своите безбедносни гаранции и ги вооружија Израелците до заби.

Како непобедлива нација воин и американски сојузник, Израел исто така напредуваше додека на крајот не почна да склучува мир со своите арапски непријатели од позиција на сила. Дајте им на Украинците истите билатерални гаранции, пари и оружје, според некои експерти, и Русија ќе сфати дека никогаш нема да победи.

Третата група тврди дека линијата на фронтот во Украина најмногу наликува на линијата на фронтот на Корејскиот полуостров во 1952 година. Се чини дека ниту една страна веќе не може да оствари големи придобивки, иако и двете сносат неодржливи или несовесни жртви и трошоци.

Колку подолго сите страни – воинствените и нивните поддржувачи – одбиваат да разговараат, толку подолго продолжуваат умирањето и страдањето, без да се промени целокупната ситуација.

Единствениот излез, како и во Кореја во 1953 година, е затоа да се бориме и да преговараме во исто време, со цел да не се потпише мировен договор, туку примирје што остава отворени нерешени прашања, но ги замолчува пушките, пренесува Блумберг.

Киев не е Бон

Западногерманската аналогија изгледа примамливо, но ја промашува целта. Точно, Бон управуваше само со дел од нацијата за која сè уште тврдеше дека теоретски ја претставува како целина. Но, под американско, британско и француско покровителство, Западните Германци конституираа нова земја, Сојузна Република, со фиксни граници прифатени од сите четири сојузници, вклучително и Советите.

Понатаму, западногерманскиот канцелар, Конрад Аденауер, формално ја прифати поделбата на неговата земја како неодредена во замена за нејзината интеграција на Западот. Ова му донесе големо незадоволство од опозицијата, која сакаше да се бори за повторно обединување во замена за неутралност – патот што Австрија (која исто така беше дел од Третиот Рајх) во тоа време го мина.

На сите овие начини, Украина се разликува од Западна Германија во 1955 година. Границите во Украина не се ниту признати, ниту воспоставени. НАТО постојано ќе треба да одлучува дали членот 5 се однесува на истиот град дури и кога ќе ја смени контролата (да речеме Бахмут во поголемиот дел од минатата година). На крајот, сојузниците или ќе мора да влезат во конфликт со Русите (ризикувајќи ја Третата светска војна) или ќе ја намалат нивната фалена клаузула за колективна одбрана. Но, тогаш членот 5 ќе го изгуби својот застрашувачки ефект, ставајќи го целиот сојуз во ризик.

Алтернативно, украинскиот претседател Володимир Зеленски би можел да се збогува со петте украински региони анектирани од Владимир Путин – еквивалент на Источна Германија во оваа аналогија. Но, Киев сака да ја врати целата своја територија. Ниту Зеленски, ниту кој било друг украински лидер не може да се откаже од оваа воена цел од денес.

Ниту надежта за конечно и мирно обединување „а ла 1990“ не се поклопува. Во текот на 45-те години кога владееле со Источна Германија, Советите никогаш не се обиделе да го етнички исчистат или русифицираат локалното население. Во Доњецк, Луганск, Керсон, Запорожје и Крим, Русите тоа го правеа цело ова време.

Нација на воини во создавање

Затоа, аналогијата на Израел може да изгледа посоодветна, но повнимателен поглед открива подеднакво расцепени дупки. Американската безбедносна гаранција стана формална дури откако Израел веќе победи во четири војни против своите арапски непријатели. Наместо да се бори против непријателот на своја почва, како што тоа го прави Украина, до 1970-тите, Израел водеше војна против нивната. Отприлика во исто време, тој го изгради и своето нуклеарно оружје – иако никогаш не го потврди овој арсенал. До денес, ниту еден од неговите арапски непријатели нема нуклеарно оружје. Иран, кој не е арапски, но е блиску да стане нуклеарен, е друга работа.

Затоа, Украинците се во спротивна ситуација од онаа во Израел во 1970-тите. Тие никогаш не ги прегазиле Русите, дури и ако ги држеле подалеку во регионот на Донбас меѓу 2014 и 2022 година. Ниту, пак, имаат нуклеарни бомби – ги предале своите резерви од советската ера во 1990-тите во замена за безбедносните гаранции на Москва.

Така, Израелците, до моментот кога станаа сојузници на САД, веќе беа победници и имаа нуклеарно одвраќање, додека нивните непријатели беа поразени и немаа атомски бомби. Од таа ситуација Израел стана напредна економија и општество. Но, ненуклеарните Украинци се борат за своето постоење против непријателот, Путин, кој постојано штрака со нуклеарно оружје.

Share on Facebook

Tweet

Follow us

Save