Антички изгубен град основан од Александар Македонски откриен во ирачката пустина

Ирачката пустина откри една од своите најубави тајни. Археолозите конечно ги открија остатоците од Харакс Спасину, древна метропола за која се сметаше дека е засекогаш изгубена под влијание на времето, елементите и историјата. Оваа „ирачка Александрија“, врвниот доказ за безграничната амбиција на македонскиот освојувач, повеќе не е само име во античките текстови.

Основан во 324 година п.н.е., само една година пред смртта на Александар Македонски во Вавилон, градот првично бил наменет да смести колонисти и ветерани-инвалиди од неговата огромна војска. Но, судбината на градот била исто толку турбулентна како реката Тигар што го граничела. Римскиот автор Плиниј известува во својата Природонаучна книга дека градор го основал Александар Македонски со колонисти донесени од кралскиот град Дурин, кој подоцна бил уништен, и со инвалидите од неговата војска оставени таму. Тој наредил градот да се вика Александрија. По катастрофалните поплави, арапскиот крал Спасин го оживеал, подигнувајќи масивни утврдувања и подигнувајќи го нивото на земјата на површина со обем од речиси 10.000 метри. Од овој период градот го добива своето име, кое останало во историјата: Харакс Спасину. Сепак, со децении, локацијата на ова место беше чиста шпекулација. Додека воздушните фотографии на Кралските воздухопловни сили можеа да покажат закопани структури уште во 1960-тите, геополитичката нестабилност на регионот спречи какви било ископувања половина век.

Дури во 2014 година, истражувачите конечно беа во можност да истражат површина од над 500 квадратни километри за да спроведат површински студии. Резултатите од оваа кампања, која се потпираше на најсовремена технологија, ги надминаа сите очекувања. Употребата на дронови за изградба на детален модел на теренот, во комбинација со употребата на магнетометри, им овозможи на геофизичарите да „гледаат“ низ земјата за да откријат закопани структури. Ова доведе до откривање на илјадници фрагменти од керамика, индустриски отпад и тули расфрлани низ целото место.

Магнетната мапа го открива центарот на градот во неговиот најславен период: широки улици, густи станбени блокови, храмови и комплекси со занаетчиски населби со печки за тули. Градот не бил само граничен гарнизон, туку бил вистинска економска сила, идеално сместена помеѓу реките Тигар и Еуфрат за контрола на трговските патишта на Месопотамија. Истражувањата дури идентификувале и пристанишни базени и канали, доказ за извонредно хидраулично инженерство.

Истражувачите сега се надеваат дека политичката стабилизација во регионот ќе овозможи почеток на вистински ископувања за откривање на сите богатства на овој град стар повеќе од 2300 години. Овој колосален потфат ветува дека ќе му оддаде признание на едно од последните дела на Александар Македонски.

Share on Facebook

Tweet

Follow us

Save