САД му дадоа уште 45 дена на ЛУКОИЛ: што значи тоа за Македонија

Американското Министерство за финансии преку Канцеларијата за контрола на странски имот (OFAC) го продолжи рокот за преговори и подготовка на договори поврзани со продажбата на меѓународниот имот на рускиот нафтен гигант „ЛУКОИЛ“, со нова временска рамка до 28 февруари 2026 година. Продолжувањето практично значи дополнителни 45 дена во однос на претходниот рок (17 јануари), кој – според образложенијата – бил премногу краток за да се затворат сложени трансакции и да се усогласат сите регулаторни барања.

Клучниот детал, кој често се губи во насловите, е што оваа лиценца не е „зелено светло“ за финална продажба. Таа дозволува преговори и склучување условни (contingent) договори, но секоја конечна трансакција мора да биде посебно одобрена од OFAC. Со други зборови, Вашингтон ја остава вратата отворена за реструктурирање и промена на сопственоста на странските активи, но ја задржува целосната контрола врз тоа кому, како и под кои услови, би се префрлиле тие средства.

Одлуката доаѓа во контекст на американските санкции кон „ЛУКОИЛ“, воведени како дел од поширок пакет мерки насочени кон ограничување на приходите на Москва од енергетскиот сектор. Во такви ситуации, „временските лиценци“ служат како амортизер: да се избегне нагло замрзнување на операции што би предизвикало пазарен шок, но и да се обезбеди дека евентуалната продажба нема да ја обезвредни целта на санкциите.

За Балканот, темата е особено чувствителна поради инфраструктурата и синџирите на снабдување поврзани со „ЛУКОИЛ“ – рафинериски капацитети, логистика и малопродажни мрежи. Во Македонија, компанијата има развиена мрежа на бензински станици и сопствена инфраструктура за дистрибуција, што ја прави релевантен играч во секој разговор за конкурентност, снабдување и ценовни очекувања на пазарот на горива.

Што може да значи ова „на терен“ за граѓаните? Во краток рок, продолжувањето на лиценцата е сигнал дека се избегнува сценарио на хаотичен прекин. Во среден рок, неизвесноста се префрла на прашањата: кој би бил купувач, како би се пренасочувале договорите за снабдување, и дали ќе има промени во брендот, управувањето или ценовната политика. Во вакви процеси, најголем ризик не е „утре да нема гориво“, туку постепените ефекти врз логистиката, кредитните линии, осигурувањето и трговските услови – компоненти што на крај можат да се одразат во малопродажната цена.

Следниот критичен момент, според новата одлука, е крајот на февруари 2026 година. Дотогаш, пазарот ќе живее со комбинација од преговори зад затворени врати и регулаторни филтри од Вашингтон – динамика што ретко носи драматични дневни промени, но често создава тивка нервоза кај компаниите и трговците во регионот.

Share on Facebook

Tweet

Follow us

Save