Емотивно писмо од универзитетска професорка во Србија: Вам драги студенти, наклон до земја!

„Веќе не гледаме бран во вас, гледаме цунами во вас, драги млади колеги“, пишува Ана Савиќ, редовен професор на Катедрата за биологија и екологија, ПМФ, на Универзитетот во Ниш, во писмо со поддршка за студентите кои подолг временски период протестираат во Србија.

Писмото на професорката Савиќ го пренесуваме во целост:

Со денови читам писма од професори до студенти, се восхитувам на пораките и плачам додека читам. Претежно се „општественици“, велат колегите кои навистина вешто ги користат зборовите. Јас ќе кажам од гледна точка на “натуралист”.

Изворите се екосистеми на границата на подземниот свет и реките. Токму овие системи се населени со чудни суштества кои можат да ги преживеат ефектите на подземјето и да го поддржат животот што врие низводно. Тие се издржливи, речиси митски суштества, а сепак вистински… Како вие, драги студенти. По неколку години работа на универзитетот, имам нови, а сепак стари идоли. Ќе го наполните морето со порои… Веќе не гледаме бран во вас, гледаме цунами во вас, драги млади колеги.

Мика Антиќ изјави:

„Реката може да биде океан, ако толку многу се згрчи, има огромни, вечни води во себе“.

Благодарение на вас, Србија би можела да стане свет, ако се згрчи, бидејќи поради вас има толку многу надеж во сите нас!

Со години заедно со вас, драги студенти, копаме во калта низ цела Србија, земајќи примероци од ситните организми кои живеат во калта. Мештаните често ни приоѓаат и прашуваат: „Барате ли богатство?“. Отсекогаш знаев, а сега сум многу посвесна: да, баравме богатство што свети во темнината на безнадежноста… Вие најсветло блескате, драги млади колеги. Магично е да се знае колку вие, студентите, подобро ја познавате тињата и нејзините жители од нас останатите. Како прво, знаете како да ја обработувате тињата и како да ја третирате. Прво поминете низ поголемо сито, а потоа низ помало сито…

За нас професорите е голем предизвик: да бидеме интересни во време кога се нуди толку многу што е (додуша, само на прв поглед) поинтересно од науката. Сега има уште поголем предизвик: да се биде достоен да стои рамо до рамо со студентите. Почитувани колеги професори, да бидеме поексплицитни во нашата поддршка, тоа е наша човечка и професионална должност, работа на рации и работа на срцето.

Почитувани студенти, не гледам потреба да пишувате што претставувате за Србија, што ни носите на сите нас, против што се борите и за што се стремите. Се познаваме…

Драги студенти, вам наклон до земја…

Share on Facebook

Tweet

Follow us

Save