„Почнав да плачам, солзите ги криев“ Исповед на католик која го посетила манастирот Острог: Мајка ми е жива денес

Една жена припадник на католичката црква опиша што доживеала кога го посетила православниот манастир Острог во Црна Гора. Нејзината приказна ви ја пренесуваме во целост:

„Би сакал да го споделам ова со вас. Многупати сум видел реклами во кои одредени агенции нудат патувања во манастири, меѓу другото и во манастирот Св. Василија Остроски. Сум слушнал многу за тоа. Ме привлече идеја да одам таму еднаш.

Потоа дознавме дека мајка ми има згрутчување на крвта во вратот и дека и е потребна операција. Рекоа дека операцијата е ризична и дека може да дојде до срцев удар. Едвај научив да живеам со фактот дека татко ми повеќе го нема, кога и ова…

Бев сам, единствената поддршка што ја имав беа тетка ми и нејзиното семејство . Имаше и други луѓе околу мене, но не чувствував дека тие навистина се грижат за нас.

Сакав да одам во Св. Василија и да го замолам ако е божја волја мајка ми да не оди на операција бидејќи навистина немам сила да издржам и да е здрава и уште да не ми ја земе. Ми се чини дека секогаш ги губам луѓето околу мене, оние што ги сакам, така е и со момчињата, така е и со родителите и пријателите.

И сега немам сила да поминам низ такво нешто, татко ми умре наеднаш, речиси никогаш не бил болен, работел до последниот ден од животот… И така, сестра ми ме вика да одам во море со неа, и ако сакам, можеме да одиме и во тој манастир.

Сестра ми не знаеше дека одамна сакам да одам таму, но сакаше поради ќерката, бидејќи се роди на тој ден, на денот на Св. Василиј. Знаев дека таму одат луѓе од сите вери, имаше католици, православни, видов муслимани… Слушнав приказни за овој светец, дека направил многу чуда, сакав да направи чудо и во мојот живот.

Стигнавме на море, се договоривме да одиме во манастир во недела. Се потпирам на себе, па чудно е што и оставив на сестра ми да го навива часовникот за да ѕвони, а јас не го навивав сама за секој случај, но не.

Часовникот не ѕвони, таа беше изненадена, бидејќи беше навиена, а тоа никогаш не се случило. Автобусот требаше да пристигне во седум, мислам, од Херцег Нови. Само нервозно слушнав: „Стани“, не знам како, но стигнавме во автобусот.

За 5 минути се подготвивме, го подготвивме и малото девојче. Толку од тоа што велат: „Кому му е предодредено и дадено, тој ќе стигне до таму“. Подоцна сестра ми ми кажа дека ја разбудила птица… Ниту пред ниту потоа, на нашиот прозорец немало птица, само тоа утро…

Кога патувавме таму, почнав да плачам. Не знам зошто, штом го видов манастирот, и додека се приближивме, не знам зошто заплакав. Не можев да ги сопрам солзите… се срамев, што плачам, солзите ги криев… Помина кога влегов, се беше ок… Не знаев баш православни обичаи, однесување во црква, бидејќи сум католик, но се помина добро… почувствував неопислив мир…

Се молев за мама, за тогашниот дечко со кој сакав да се смирам… Се смирив со дечкото, па раскинавме. Сето тоа е дел од Божјиот план, ако сме еден за друг, ќе бидеме заедно. Мајка ми е сега со мене, и рекоа дека има форма на затнување на крвните садови што не е опасно и дека бидејќи не е променето две години, не и треба операција…

Докторот кој толку многу инсистираше на операцијата целосно се предомисли…

Сега мајка ми зема лекови и е добро. Сфатив дека Исус навистина дозволува некои ситуации кои не ни се допаѓаат да не доближат до него, но тој никогаш нема да даде повеќе отколку што можеме да поднесеме. Ти благодарам Исусе мој, ти благодарам Свети Василиј“.

Share on Facebook

Tweet

Follow us

Save